เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 114 ข้าชอบนะ
ลู่สวินมองข้อความแจ้งเตือนตรงหน้า มุมปากกระตุกไม่หยุด ปากก็พ่นคำด่าสารพัดที่ชาวพื้นเมืองแห่งทวีปเทียนเฉินไม่มีทางฟังเข้าใจ มีทั้งภาษาต่างประเทศ ทั้งสำเนียงท้องถิ่นอีกเพียบ
ภาษาต่างประเทศเรียนยาก ภาษาถิ่นแต่ละที่ก็เรียนยาก แต่ถ้าเป็นคำด่าล่ะก็ ทุกคนจะเรียนรู้ได้เร็วเป็นพิเศษ...
ในฐานะคนดังของเกมเทียนเฉินอย่าง “จอมกระบองหัวร้อน” ลู่สวินมีวิชาเก่งกาจสองอย่างที่ขึ้นชื่อมาก หนึ่งคือ “กินกระบองข้าซะ” สองคือ “หนึ่งวิพ่นห้าคำด่า”
ในทำเนียบสิบยอดนักเกรียนคีย์บอร์ดแห่งเทียนเฉิน เขามักจะติดอันดับด้วยคะแนนโหวตท่วมท้นอยู่เรื่อยๆ
แน่นอนว่าพอย้อนมิติมาแล้วมีภาระความเป็นไอดอลค้ำคอ เขาเลยกลายเป็นไอดอลหนุ่มพรีเมียมที่ยิ้มอบอุ่นตลอดเวลา แทบไม่เคยพ่นคำผรุสวาทหลุดด่ากราดแบบนี้อีกเลย
“เริ่มต้นก็ห้าหมื่นแต้มค่าประสบการณ์ นี่มันหมายความว่าไงเนี่ย”
“แปลว่าพอถึงช่วงหลัง อัปเลเวลทีนึงคงต้องใช้ค่าประสบการณ์มหาศาลจนนับไม่ไหวเลยน่ะสิ!”