กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 อยากช่วยแต่ช่วยไม่ได้!
กู้เสี่ยวเยวี่ยรู้ดีว่าลูกสาวเก่งแค่ไหน แต่ก็ยังเอ่ยขึ้นว่า “ต่อจากนี้แต่งงานแล้วก็ถือเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ จะเอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่ได้”
“ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ถ้ามีแต่ฝ่ายนั้นที่เอาแต่ให้ ส่วนลูกเอาแต่รับ ความรักที่ดีแค่ไหนก็มีวันจืดจางลง”
“เพราะฉะนั้น ลูกเข้าใจความหมายของแม่ดีใช่ไหม”
หลินซ่าพยักหน้า “ฉันรู้ ฉันจะใช้ชีวิตกับเขาดี ๆ”
“เอาล่ะ ดึกแล้ว พรุ่งนี้พวกเธอยังต้องไปทำงานกันอีก เข้านอนเถอะ”
กู้เสี่ยวเยวี่ยมองนาฬิกาบนผนัง “ได้ งั้นแม่กับพ่อจะเข้านอนก่อน พวกเธออย่าดึกนัก” พูดจบก็จูงผู้ชายข้างกายกลับเข้าห้องไป