กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 ฉันทำอาหารได้ฆ่าคน!
ฝนไม่ตกมานานมากแล้ว ถ้ายังไม่ตกอีกก็ต้องหาบน้ำมารดพืชผลในไร่
คำที่ว่าฟ้าประทานข้าวให้กินนี่พูดไม่ผิดเลยสักนิด
ไป๋จินถิงมองขอบฟ้าไกล ๆ “ดูท่าอีกสักพักคงยังไม่มีฝน จะทำน้ำแข็งสักหน่อยไหม?”
อากาศร้อนจริง ๆ โชคดีที่ทางเหนือพอพระอาทิตย์ตกแล้วไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนทางใต้
หลินซ่าส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวอาบน้ำก็หายร้อนเอง”
ยุคนี้ดินประสิวหายาก จะไปวุ่นวายให้เสียเวลาเปล่า ๆ ก็ไม่จำเป็น
เซียวไป๋มองปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองคน พลันรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร
สมกับที่เป็นยอดทหารที่เก่งกาจไม่แพ้พี่ชาย คงมีแต่ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมแบบนี้เท่านั้นถึงจะคู่ควรกับเธอ