กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ไป๋จินถิงขี้เกาะ!
ไป๋จินถิงมองเด็กสาวที่หลับอยู่ กอดเธอด้วยความเอ็นดู
พอรถไฟผ่านเมืองไห่เฉิง พวกเขาก็ต้องแยกจากกัน
รถไฟวิ่งช้ามาก ทั้งสองนอนบนรถไฟเกือบสามวันเต็มกว่าจะได้เห็นสภาพของเมืองไห่เฉิง
หลินซ่าเคยมาเมืองไห่เฉิงครั้งหนึ่งมาก่อน แม้จะไม่คุ้นเคยแต่ก็ไม่ถึงกับแปลกหน้า
คิดว่าอีกไม่นานก็ต้องแยกทางกันแล้ว หลินซ่าจึงยัดของขึ้นชื่อท้องถิ่นใส่กระเป๋าเป้ให้ไป๋จินถิงไปไม่น้อย
“คุณไม่กลับบ้านกับผมไปดูหน่อยจริง ๆ เหรอ”
“ถึงจะพักแค่คืนเดียวก็ยังดี”
ไป๋จินถิงไม่อยากแยกจากกันแบบนี้เลยจริง ๆ จึงพยายามรั้งเธอไว้อย่างเต็มที่