บทที่ 26: คนโง่

บทที่ 26: คนโง่

“เงินหนึ่งเหลียงเชียวรึ?! เขาร่ำรวยถึงเพียงนั้นเชียว?!”

หลินกั๋วเหลียงกับพวกต่างพากันนิ่งงัน

เมื่อเห็นเงินหนึ่งเหลียงในมือหยางหลิง พวกเขาก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

พวกเขาต้องทำงานแทบตาย หลายคนรวมเงินกันจึงจะได้สิบเหวิน

แม้แต่คนงานเหมืองที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ยังกลืนน้ำลาย ดวงตาเป็นประกาย

เหรียญทองแดงที่พวกเขาหาได้ในแต่ละวัน โดยพื้นฐานแล้วล้วนหมดไปกับอาหารและเครื่องดื่ม

ต่อให้เก็บออมไว้ได้บ้าง ก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะแลกเป็นเศษเงิน

กล่าวได้ว่า ในสายแร่ผลึกเพลิงอันกว้างใหญ่แห่งนี้ คนงานเหมืองที่มีเศษเงินอยู่ในมือมีเพียงหยิบมือ

ลุงหวังลอบเดาะลิ้น ทว่าตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขาตะโกนใส่คนงานเหมืองหลายคนนั้นว่า