กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 183 มิอาจเอื้อนเอ่ย
ความว่างเปล่า ความมืดมิด
ซูหยางรู้สึกราวกับจมอยู่ในบึงโคลน แม้แต่การขยับเพียงเล็กน้อยก็ยังฝืดติดขัดอย่างผิดปกติ ราวกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป
ที่ไกลออกไป ประตูอันหม่นมัวบานนั้นยังคงลอยอยู่กลางความว่างเปล่า โดยไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
ซูหยางล่องลอยกระเพื่อมไปมาในบึงโคลนแห่งนี้อย่างไร้สติ มีเพียงดวงตาที่ยังคงเบิกค้าง และเบิกกว้างเสียเหลือเกิน
ตลอดช่วงเกือบหนึ่งปีมานี้ เขาผ่านฉากแบบเดียวกันมามากเกินไปแล้ว
จากความสงสัยในตอนแรก สู่ความกระจ่างในภายหลัง
ที่นี่น่าจะเป็น ‘สมอง’ ของเขา
หากอธิบายตามเรื่องราวในตำนาน ก็ควรเรียกว่า ‘ทะเลจิตสำนึก’