กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 หนึ่งนาที?
“ยังไงก็ต้องมีโอกาสอยู่แล้ว”
ตาเฒ่าอันพูดด้วยรอยยิ้ม โดยไม่สนใจความเจ็บปวดรุนแรงที่ขาของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
“ไม่มีโอกาสแล้ว”
นักพรตเฒ่าพูดอย่างเสียดายพลางส่ายหน้า ก่อนเดินไปหาคนโง่
“อืม นายว่าคนโง่จะต้านได้นานแค่ไหน?”
ซูหยางยืนอยู่ข้างคนขาเป๋ ก่อนถามออกมาด้วยความสงสัยเล็กน้อย
คนขาเป๋ส่ายหน้าเบาๆ “ยาก นักพรตเฒ่าคนนี้ติดสามอันดับแรกในบรรดาคนที่ฉันเคยเจอได้เลย”
“ฉัน...ขีดจำกัดของฉันน่าจะต้านได้ห้านาที”
“เอาชีวิตแลกให้เขาบาดเจ็บสาหัส”