กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 สรรพชีวิตล้วนเท่าเทียม
“จะออกจากนครหลวง?”
“ถ้านครหลวงแห่งนี้เป็นที่ที่พวกแกอยากมาก็มา อยากไปก็ไปได้ งั้นนครหลวง...ก็คงไม่ใช่นครหลวงแล้ว”
“ฉางเย่!”
บาดแผลตรงแขนของกู้ฉางคงค่อยๆ หยุดเลือดแล้ว แต่ยังคงดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง
เขามองคนจากถนนดำที่ตีฝ่าเปิดทางรอดออกมาได้ด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ก่อนกัดฟันตะโกน
“วางใจเถอะ หนีไม่รอดหรอก”
เวลานี้ บนอัฒจันทร์เหลือผู้คนอยู่เพียงบางตา
กู้ฉางเย่นั่งอยู่บนที่สูง ตอบกลับอย่างเกียจคร้านเล็กน้อย ก่อนจะผิวปากเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน