กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 นี่เล่นทีเผลอกันเหรอ?
รอยยิ้มบนใบหน้าของสามเณรน้อยค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
เมื่อเสียงนั้นสิ้นสุดลง เงาร่างของพระชรารูปหนึ่งก็ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา ส่วนตะเกียงที่แตกเป็นเสี่ยงๆ กลับลอยขึ้นกลางอากาศ มาอยู่ตรงหน้าพระชรา แล้วหมุนช้าๆ
แสงอ่อนโยนสาดโปรยลงมาไม่หยุด สุดท้ายก็เคลือบร่างของสามเณรน้อยด้วยจีวรสีทองอ่อนชั้นหนึ่ง
“ฮี่ๆ!”
“นะโม... อมิตาภพุทธ!”
สามเณรน้อยหัวเราะฮี่ๆ อีกครั้ง แทนที่จะถอยกลับรุกเข้าหา ใช้ศีรษะโล้นของตัวเองพุ่งชนท้องของซูหยางอย่างแรง
“อืม...”
“ดูท่าจะทนมือทนเท้าใช้ได้เลยนะ”
ซูหยางพึมพำกับตัวเอง ฝีเท้าหยุดชะงัก ยกมือขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือใส่ศีรษะโล้นของสามเณรน้อย