กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 หากเซียนฝืนกาลเวลา แล้วจะทำอะไรข้าได้
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องยิ้มเข้าไว้!”
“แม่บอกว่า ความโกรธแก้ปัญหาไม่ได้ แต่รอยยิ้มช่วยเยียวยาตัวเราเองได้!”
ในชั่วพริบตานั้น
เสียงของถงถงที่ยังอ่อนวัยแต่จริงจังดังก้องอยู่ในหัวของซูหยาง
“ยิ้มสิ...”
“แต่ตอนนี้... ฉันยิ้มไม่ออก...”
ซูหยางพึมพำกับตัวเอง
กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเบา ๆ พยายามฝืนให้ตัวเองเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายกลับดูประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
“คนบ้า...คนบ้า...”