กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 ฉันคือคนบ้า ไม่ใช่คนโง่
“ใกล้ถึงวันจ่ายค่าแรงอีกแล้วสินะ...”
ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ซูหยางค่อยๆ ลืมตาขึ้น นั่งตัวตรงบนเก้าอี้โยก แล้วกวาดตามองไปตามถนน
ในที่สุด...
“คุณป่วย!”
ซูหยางมองคนสัญจรที่กำลังรีบเดินผ่านไปคนหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
คนสัญจรเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นชัดว่าใครกำลังพูดกับตน รวมถึงป้ายด้านหลังอีกฝ่าย ร่างกายก็กระตุกเฮือกอย่างแรง
“ใช่ครับ ผมป่วย!”
คนสัญจรโพล่งออกมาแทบจะทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ขอบคุณที่ช่วยเตือนนะครับ ไม่อย่างนั้นผมคงยังไม่รู้อะไรเลย!”