เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 123 น้องสะใภ้ผู้โอหัง
ราชันฉินอยากเห็นอานุภาพที่แท้จริงของปืนใหญ่ด้วยตาตนเอง จึงลากพระภิกษุหยวนเจวี๋ยไปยังจุดกระสุนตก
เมื่อเขาเห็นทุ่งหญ้าที่เดิมทีราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่หลุมแล้วหลุมเล่า อาณาบริเวณกว้างถึงห้าสิบเมตรราวกับถูกคราดไถพรวนรอบหนึ่ง ก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“องค์ชาย อานุภาพของปืนใหญ่นี้มหาศาลยิ่งนัก หากนำมาใช้ตีเมือง ภิกษุผู้น้อยคาดว่าต่อให้เป็นประตูเมืองที่มั่นคงเพียงใดก็คงถูกทำลายสิ้น แม้แต่กำแพงเมืองก็อาจถูกยิงทะลวงได้”
พระภิกษุหยวนเจวี๋ยทอดถอนใจ ในฐานะที่เป็นถึงปรมาจารย์มรรคยุทธ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าพลังอำนาจของบุคคลช่างไร้ค่าไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าปืนใหญ่
ต้วนเจิ้งกังถึงได้สติกลับมา “มหาปรมาจารย์ จวนเซี่ยอ๋องมีอาวุธสังหารทรงพลังเช่นนี้ ท่านว่าข้าควรตัดสินใจเลือกอย่างไร ควรจะร่วมมือกับพวกเขาหรือไม่”