กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 513 คืนนั้นมีดอกไม้ไฟ ในความงดงามมีการพรากจาก
ต่อให้ฉู่เฟิงเอาแต่ย้ำประโยคที่เขียนไว้ในหนังสือ “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” ยังไง ประโยคนั้นก็ไม่ได้รับการยอมรับจากเขาอยู่ดี
แต่ถ้าเราเอาผลลัพธ์เป็นตัวตั้งแล้วย้อนกลับไปคิด ความจริงก็ยังเป็นความจริงอยู่ดี ถึงไม่ยอมรับแล้วมันจะเป็นอะไรไป
เห็นฉู่เฟิงนิ่งเงียบอยู่บนบัลลังก์มังกร บรรดาขุนนางตอนนี้ก็ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงรบกวน
ลมหายใจของทุกคนค่อย ๆ แผ่วลง
บรรยากาศหนักอึ้งชวนขนหัวลุกค่อย ๆ แผ่ไปทั่ว นิ่งสนิทราวกับจะหยุดค้างไปตลอดกาล
“ตึก...ตึก....ตึก....”
นิ้วมือของฉู่เฟิงเคาะอยู่บนโต๊ะฎีกา เสียงทึบ ๆ แถมบาดหู เขายิ้มแยกเขี้ยว