กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 496 ธูปได้เผาไหม้จนหมดแล้ว
กระดูกขาวราวกับหิมะ ทั้งหมดเป็นสีเดียวกัน ความหมายที่มันส่งออกมาในตอนนี้ก็คงไม่ต่างกัน
อย่างที่ว่าไว้ ลมและหิมะกดข้าอยู่ร้อยสิบปี ข้ากลับหัวเราะว่าลมเบาและหิมะนุ่มราวสำลี
ชัยชนะอยู่ตรงหน้าแล้ว จะยอมรับความพ่ายแพ้ได้ยังไง
เขาไม่เคยยอมรับเลย ว่าคนฉู่จะบุกฝ่ากระแสน้ำเชี่ยวเฉพาะในยามรบ หรือไม่ก็ตายอย่างเจิดจรัสในยามรบ
กระดูกขาวโพลนที่มือขวานี้ คือของขวัญราคาแพงที่ฉู่เฟิงยอมมอบให้กับการไล่ตามแสงสว่าง
“มังกรบรรพชน ชีวิตของข้ามีอยู่เพียงชีวิตเดียว อยากได้ก็เอาไปเลย”
“ขอเพียงเจ้ารับไหวเจตนาแห่งการเวียนว่ายที่ตามมาได้”
มังกรบรรพชนได้ยินก็เก็บแววตาดูแคลนกลับไปทันที ถึงแม้เขาจะไม่เคยดูแคลนฉู่เฟิงเลย และยอมรับเขามาตลอด
“โฮก!”