กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 316 หนุ่มน้อยผมขาว ทุกข์แสนสาหัสไร้เสียง
เมื่อก่อนอาจจะยังพูดได้ว่า ฟ้าของต้าฉู่ยังไม่ถล่ม และไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องตกใจ พระอาทิตย์ตกก็ยังมีแสงจันทร์!
ตอนนี้ล่ะ มีแสงจันทร์หรือเปล่าก็ไม่รู้
แต่ที่เห็นชัดก็คือ ฟ้าของต้าฉู่พังทลายลงไปแล้ว
ต่อไปจะไม่มีใครยอมปกปักรักษาแคว้นที่จมอยู่กับความทุกข์ยากมาโดยตลอดนี้อย่างเต็มใจอีกแล้ว
ฟังดูเศร้า แต่จริง ๆ แล้วเศร้ากว่านั้นอีก!
“ฮ่า ๆ ๆ ทิวทัศน์แดนเหนือ น้ำแข็งปกคลุมพันลี้ หิมะโปรยหมื่นลี้” ฉู่เฟิงก้มหน้าลงทันที อดประชดตัวเองไม่ได้
ตอนที่บรรพบุรุษยังอยู่ ต้าฉู่ถึงจะเคยรุ่งเรืองงดงามอย่างแท้จริง หลังจากนั้นก็เหลือเพียงน้ำแข็งที่ปกคลุมไม่สิ้นสุดกับหิมะที่โปรยตลอดปี