กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 ฝังร่างในผืนทรายดูด
ทวนยาวทะลุผ่านความว่างเปล่า ข้ามกาลเวลา แล้วก็มาถึงสมรภูมิแห่งการเข่นฆ่า
“ฟิ้ว!”
ฟ้าดินซีดจางลง ต้นไม้ทั้งป่าก็โอนอ่อนโค้งลง
ฮ่องเต้องค์แรกกำอาวุธเล่มนี้ที่ถูกบ่มเพาะมาอย่างยาวนานไว้ในมือ ทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยแสงเจิดจ้าถึงขีดสุด
ผืนดินแตกเป็นรอยร้าวไม่สิ้นสุดในทันที เพราะทนพลังที่เกินกว่าปุถุชนนี้ไว้ไม่ไหว
ตอนนี้เขาเหมือนเทพองค์หนึ่ง เป็นเทพเจ้าที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในแดนมนุษย์อย่างแท้จริง
หยิ่งผยองและไร้เทียมทาน ไม่เกรงกลัวทั้งความเป็นความตาย
“ข้าเคยเกลียดคนบางคน แต่ข้าก็เคยขอบคุณคนบางคนเหมือนกัน”