กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 245 หยดเลือดจางหนึ่งหยดในสายฝน
คนตายก็เหมือนตะเกียงที่ดับไป คนตายก็เหมือนโคลนเละ ๆ กองหนึ่ง
เหอเซินจึงเหวี่ยงศพที่ยังอุ่น ๆ อยู่ในมือออกไปสุดแรง
“ปัง!”
พื้นดินแตกระแหงเป็นรอยร้าว แรงกระแทกค่อนข้างหนัก
แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว แม้แต่เสียงร้องโหยหวนก็ยังไม่มี
นอกจากเสียงปังหนึ่งครั้งแล้ว รอบ ๆ เงียบจนน่ากลัว
สำหรับคนหัวแข็งแบบนี้ เก็บไว้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องดี ดูจากความคิดที่ลึกของเหอเซินแล้ว การโมโหจนฆ่าคนทิ้งน่าจะเกิดขึ้นน้อยมาก
เขาต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่ ๆ ต่างจากเว่ยจงเสียนอยู่บ้าง
เพราะหนูที่ซ่อนอยู่ในความมืดพวกนี้ ในสายตาเหอเซินต้องตาย และยังไงก็ต้องตาย!!