กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 สัญญากับข้านะ อย่ากินคนอีก
ฉู่เฟิงพูดเงียบ ๆ ว่า “อารมณ์มันเหมือนปีศาจในใจ เจ้าไม่ควบคุมมัน มันก็จะกลืนกินเจ้า”
คำนี้พูดง่าย ฟังดูก็เหมือนมีเหตุผลดี
แต่เอาเข้าจริง คนที่เคยผ่านมันมาเท่านั้นถึงจะรู้ว่าความเจ็บปวดตรงนั้นมันเป็นยังไง
ชายที่นอนขดตัวอยู่ในมุมตรงหน้า คนนั้นถูกความคลั่งในใจกลืนกินจนหมดแล้ว
เงียบ ทุกคนเงียบกันหมด
ฉู่เฟิงหลับตาหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นเน่าเหม็นตลบอบอวล ฉุนจนแทบทนไม่ได้
แล้วเขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง “คนเราต่างมีสิ่งที่ยึดติด แต่จะยึดติดจนไม่ยอมลืมตาไม่ได้!”
ชายคนนั้นได้ยินก็เงยหน้าขึ้นทันที มองไม่ออกว่าใบหน้าเป็นยังไง เห็นแค่เส้นผมที่ยุ่งเหยิงคลุมทั้งหัว ดูรกรุงรังอยู่บ้าง
เขาพูดว่า “เจ้า...กำลังสอน...ข้าให้เป็นคนงั้นเหรอ?!”