กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165 รอข้าตายก่อน แล้วค่อยร้องไห้ก็ยังไม่สาย
สองคนนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกันง่าย ๆ ดื่มเหล้าไปพลาง เหมือนตากับหลาน ดูสบายอารมณ์ดี
ไม่มีกับแกล้มอะไรพิเศษ แค่ถั่วลิสงก็ดีพอแล้ว
แก้วแล้วแก้วเล่า ประโยคแล้วประโยค
“แค่ก ๆ!” จู่ ๆ หงชีก็เริ่มไอ
“แม่งเอ๊ย... เจ้านี่ เหล้าของเจ้ามันผสมน้ำหรือเปล่า”
“ทำไม... ยิ่งดื่ม... ยิ่งไม่รู้รสเลย”
เขาฉวยโอกาสบ่นพลางก้มหน้าปิดปาก
ฉู่เฟิงได้ยินก็อดเงยหน้าขึ้นไม่ได้ เหล้าเลิศรสขนาดนี้ คนนอกอยากดื่มยังไม่ได้ดื่ม ยังจะมากล่าวหาว่าผสมน้ำอีก?!
กำลังจะด่าตาแก่ว่าไม่รู้จักบุญคุณ แต่คำที่อยู่ริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงคอไปหมด