กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 เจ้าพิธีวัด สิ้นใจ!
ชีวิตคนเราก็แค่ความสุขชั่วประเดี๋ยว ความทุกข์ชั่วประเดี๋ยว ที่เหลือก็คือความว่างเปล่าที่ไหลผ่านไปเหมือนสายน้ำ
ช่วงเวลาที่เจิดจ้าที่สุด เจอได้แต่อ้อนวอนขอไม่ได้
ลู่เฉินตอนนี้อยู่ในสภาพขั้นสูงสุดที่ไม่เคยมีมาก่อน ขั้นสูงสุดของจริง
ภายใต้การหนุนด้วยพุทธธรรมของพระสงฆ์หลายร้อยรูป เขาซึ่งเป็นคนธรรมดาที่ไม่เคยบำเพ็ญพุทธ กลับเปล่งแสงพุทธออกมากว้างหมื่นวา
ขึ้นเรือแล้วก็ไม่ต้องพูดถึงคนบนฝั่ง ลงจากเตียงแล้วก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องบนเตียง
ลู่เฉิน กล้าหาญจริง ๆ
ขั้นเจ็ดสู้กับขั้นเก้า ไม่ใช่ใครก็มีความกล้าแบบนี้
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการไปตาย