กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 ฝนเลือด
“แค่ก ๆ!”
สือจือกวงนอนแผ่บนพื้น ปากไอเลือดออกมาไม่หยุด ไม่เหลือความเก่งกาจเหมือนเมื่อครู่แล้ว
“เกรียงไกรมาทั่วเจ็ดแคว้นหลายสิบปี สุดท้ายกลับแพ้ให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างอย่างเจ้า”
“ไม่คิดเลยจริง ๆ ไม่คิดเลย!”
เขาพูดด้วยความไม่ยอมจำนน แต่ไม่ยอมจำนนก็ทำอะไรไม่ได้
แพ้ก็คือแพ้!
ถ้าไม่ใช่เพราะฝ่ามือไม้เขียวของเขาฝึกถึงขั้นละเอียดล้ำ หล่อหลอมมือขวาจนกลายเป็นอาวุธคมกริบราวกับอาวุธสวรรค์
แค่หมัดเดียวของลู่เฉินเมื่อครู่ ก็พอจะเอาชีวิตมหาปรมาจารย์ขั้นแปดอย่างเขาได้แล้ว!
แน่นอน ต่อให้ตอนนี้ยังไม่ตายคาที่