กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 297 เจ้าก็บอกมาสิว่ายืมมาได้ไหม?
ท่ามกลางลมราตรี เรือเร็วสามสิบลำค่อยๆ แยกตัวออกจากขบวน เคลื่อนพลมุ่งหน้าไปทางค่ายใหญ่ของเฉินเซ่า
ประกายดาวประปรายบนฟ้าไกลถูกหมอกกลืนกินไปทีละน้อย เหลือเพียงผืนทะเลมืดมิดสุดลูกหูลูกตา จนแยกไม่ออกว่าตรงไหนคือฟ้า ตรงไหนคือน้ำ
สวีฝูจี้นั่งอยู่ตรงข้ามโส่วชง ดื่มสุราไปแล้วสามจอก
“ท่านนักพรต ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อท่านหรอกนะ เพียงแต่หมอกลงจัดขนาดนี้ ข้างหน้าแม้แต่เงาผียังมองไม่เห็น คนของเฉินเซ่าไม่ใช่คนตาบอด ฝั่งท่านตีกลองขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็โป๊ะแตกหมดสิ?”
โส่วชงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง คล้ายกำลังจับทิศทางลม อยู่นานทีเดียวกว่าที่จะพูดขึ้น:
“ข้าตั้งใจให้เขาได้ยินนั่นแหละ”
“แล้วยังไงต่อล่ะ?”