กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 253 ออกทะเล!
เฉินเซ่าไม่รอให้ไทเฮาทันได้มีปฏิกิริยาอะไร
ก็พูดต่อทันที:
“ดูท่าไทเฮาจะเคืองเรามาก ช่างเถอะ เดี๋ยวเราไปหาทางอื่นเอาเอง”
“แต่ก่อนจะไป เรามีกลอนไม่กี่คำอยากมอบให้ไทเฮา”
“คำอะไรรึ...” อวี่เหวินไทเฮาสมองตามไม่ทันไปแล้ว
“เมฆาชวนนึกถึงพัสตรา ผกาชวนนึกถึงพักตร์ สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านขอบรั้ว น้ำค้างพราวพร่างระยับจับตา”
“หากมิใช่ได้พบบนยอดเขาฉวินอวี้ ก็คงได้พานพบใต้แสงจันทร์ ณ แดนสวรรค์เหยาไถ”
“หา?”
ไทเฮาหลุดอุทานออกมา นี่มัน...นี่มันบทกวีที่โลกมนุษย์พึงมีด้วยหรือ