กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 248 จุดจบของหานเชา!
เฉินเซ่ารู้สึกแค่ว่าในอ้อมแขนพลันหนักอึ้งขึ้นมาเฉยๆ
เขาก้มมองตามสัญชาตญาณ เห็นเพียงตาเฒ่าผมเผ้ารุงรัง เสื้อนักพรตหลุดลุ่ยครึ่งตัว กำลังนอนขดตัวอยู่ในอ้อมอกตน
ตาเฒ่าผู้นั้นก็เงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้างุนงงเช่นกัน
ชั่วพริบตานั้น สองสายตาสบประสาน
ทั้งสองคนต่างอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน
เฉินเซ่า: เชี่ยเอ๊ย... วาจาสิทธิ์นี่มันจะประหลาดเกินไปแล้วมั้ง คงไม่ใช่ว่าข้าต้อง...เข้าจริงๆ หรอกนะ
ไม่สิ ฐานะไอ้หมอนี่ก็ไม่ใช่เล่นๆ เลยนี่หว่า
มหาปุโรหิต: นี่มันวิชาเต๋าอะไรกัน ถึงดึงคนให้โผล่มาอยู่ในอ้อมแขนเขาได้เฉยๆ? เมื่อกี้ยังแอบอยู่ในฝูงชนแท้ๆ! ผีหลอกหรือไง?
สมองเฉินเซ่าถึงกับค้างไปชั่วขณะ จนน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย