กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 102 โยนข้าขึ้นไปบนกำแพงเมืองเลย
กบฏโพกผ้าเหลืองเอาชีวิตคนเข้าแลกเพื่อตีเมืองแบบนี้ ล้มตายคนแล้วคนเล่าก็ยังบุกต่อไม่หยุด
เฉินเซ่ายืนอยู่กลางกองทัพ มองดูทหารข้างกายที่พุ่งตัวออกไปทีละคน สองคน ในใจรู้สึกสะเทือนขวัญอย่างยิ่ง
ที่นี่แทบไม่มีใครเล่นตุกติก แกล้งทำรองเท้าหลุด แกล้งท้องเสีย เพื่อแอบอู้อยู่ข้างหลังเลย
มีแต่แย่งกันพุ่งไปข้างหน้า เบียดเสียดกันปีนบันไดพาดกำแพง
เฉินเซ่าคว้าแขนทหารโพกผ้าเหลืองคนหนึ่งที่วิ่งผ่านข้างตัวไว้หมับ
“เฮ้ย! จะรีบไปตายหรือไง!”
ทหารคนนั้นอายุเพิ่งจะสิบสี่สิบห้าปี หันหน้ามามองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจเต็มทน
“พูดอะไรว่าไปตาย นี่มันทำสงคราม ไม่มีคนตายแล้วมันจะชนะได้ยังไง?”
เฉินเซ่ากดเสียงต่ำลง: