กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 87 เจ้าเวรเอ๊ย อยากลองปลงพระชนม์หาความสะใจเหมือนกันรึไง
เดิมทีคำพูดก็ปลุกเร้าอารมณ์อยู่แล้ว แถมยังไปกระตุ้นคุณสมบัติ [กษัตริย์ขุนนางแม่ทัพใช่ว่ามีสายเลือดมาแต่กำเนิดเสียเมื่อไหร่] เข้าอีก
คนทั้งห้องโถงเลยฮึกเหิมขึ้นมาพร้อมกันในพริบตา
สวีเป่าอี้เป็นคนแรกที่ก้าวออกมายืนข้างหน้า
ตอนนี้เส้นเลือดปูดโปนขึ้นเต็มหน้าผากเขาแล้ว
“ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องที่สุด!”
“ทำไมพวกเราต้องทนอุดอู้อยู่ในป่าเขาเป็นโจรไปชั่วชีวิตด้วย? แล้วทำไมพวกขุนนางกังฉินถึงได้เสวยสุขกินเหล้าเคล้านารีอยู่ในเมืองเล่า?”
เขาหันไปมองพวกพี่น้องแล้วรีบตีเหล็กตอนร้อน
“พี่น้องทั้งหลาย ฝ่าบาททรงคิดถึงพวกเราจากใจจริง แล้วพวกมึงยังจะมัวรอเหี้ยอะไรกันอยู่อีก!”
แม้แต่อู่ซ่งก็ยังมองเฉินเซ่าด้วยสายตาที่ซับซ้อน