ตอนที่ 16 ปาถ้วยเป็นสัญญาณ

ตอนที่ 16 ปาถ้วยเป็นสัญญาณ

อัครเสนาบดีหานเชาเป็นคนเก็บอารมณ์เก่งมาตลอด ต่อให้ในใจเดือดพล่านแค่ไหน สีหน้าก็ยังนิ่งสงบได้เสมอ

แต่คราวนี้เขากลับคุมโทสะไม่อยู่จริง ๆ สีหน้าพลันบึ้งตึงทะมึนลงทันตา

ไอ้สารเลวนี่ รับเงินไปตั้งมากมาย รับปากดิบดีแท้ ๆ แต่กลับมาหักหลังกันกลางท้องพระโรงเนี่ยนะ

คนเรามันจะ...จะหน้าด้านไร้ยางอายได้ขนาดนี้เชียวหรือ!

เป็นถึงเจ้าแผ่นดินแท้ ๆ ทำไมถึงไม่รักษาคำพูดเช่นนี้?

ทว่าคำพูดของเฉินเซ่านั้นสละสลวยเกินไป ชิงยึดทั้งความชอบธรรมและจุดสูงสุดทางศีลธรรมเอาไว้หมด

ไอ้คำว่าโอรสสวรรค์เฝ้าประตูแว่นแคว้น กษัตริย์ยอมตายเพื่อบ้านเมืองอะไรนั่น ทำเอาเขาเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ขนาดโอรสสวรรค์ยังไม่กลัวตาย หากขุนนางอย่างเขายังจะเซ้าซี้ไม่เลิก...

ตัวเขาคงถูกตรึงไว้กับเสาประจานความอัปยศ และโดนน้ำลายของเหล่าบัณฑิตทั่วหล้าถมจนจมดินแน่