กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 14 หมาขันทีสารเลวไร้ยางอาย!
“เจ้าช่างขวัญกล้านัก!”
“ยุยงฝ่าบาทให้ออกศึกด้วยพระองค์เอง ทหารห้าแสนนายต้องมาตายก็เพราะเจ้า”
“เจ้าไม่เพียงทำลายลูกเมียและคนเฒ่าคนแก่ของครอบครัวทั้งห้าแสนนั้น เจ้ายังฝังต้าเหยียนลงหลุมไปด้วย เจ้ารู้ความผิดของตัวเองหรือยัง!”
หวังเจิ้งไม่แม้แต่จะหันกลับมา เขากลั้วหัวเราะพลางเย้ยหยัน:
“จะให้ข้าเป็นแพะรับบาปก็พูดมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องมาสวมหมวกใบใหญ่ให้ข้าหรอก”
“เหอะ เจ้านี่ทำตัวปล่อยเนื้อปล่อยตัวไม่แคร์อะไรเลยนะ หวังเจิ้ง เจ้าคิดว่าความตายมันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ? ตอนนี้เจ้าน่ะอยู่ก็ไม่ได้ตายก็ไม่ลงต่างหาก”
“ประหารเก้าชั่วโคตร แขวนไว้บนประตูกำแพงเมืองแล้วเฉือนเนื้อทีละดาบๆ จนตาย ถ้าเจ้าทนไหว ข้าก็นับถือว่าเจ้าเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง”