เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 22
อันที่จริงหลี่สิงคิดไม่ผิด เพิ่งเริ่มทำวิดพื้นตามเขาได้สักพัก อู๋ฉีก็ทำหน้าเหมือนปลาเค็มหมอบราบกับพื้น นอนนิ่งไม่ไหวติงราวกับสุนัขตาย
หลี่สิงแทบจะรอให้เขาถอดใจอยู่แล้ว จากนั้นก็ฉวยโอกาสให้อู๋ฉีสอนภาษาปิงตี้หย่าให้เขา
“เอ่อ... เรื่องนี้จะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ”
อู๋ฉีเกาหัว สีหน้าลำบากใจ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่นักเรียนมัธยม อีกทั้งไม่เคยเป็นครู จึงไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลยสักนิด
“สอนประโยคที่ใช้บ่อยให้ฉันก่อนเถอะ อย่างเช่นสวัสดีอะไรทำนองนั้น” หลี่สิงเอ่ย
หลังจากฟังคำพูดของเขา อู๋ฉีก็พยักหน้า แล้วเริ่มสอนจากวลีในชีวิตประจำวันบางคำ
ในระหว่างการเรียน หลี่สิงค้นพบเรื่องหนึ่งด้วยความประหลาดใจ นั่นก็คือความสามารถในการจำของเขาดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมาบ้าง วลีและคำศัพท์ที่ใช้บ่อยบางคำถูกจดจำไว้ในหัวอย่างรวดเร็ว กระบวนการเรียนรู้ราบรื่นกว่าที่คิดไว้มาก
ทว่าผ่านไปไม่นาน ชายชราทั้งสองก็กลับมาจากข้างนอก หลี่สิงลงไปที่ครัวหลังเพื่อเป็นลูกมือให้อู๋อวี้หลง ทำอาหารเย็นให้เสร็จ