เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 1
ซู่ ซู่ ซู่...
หลี่สิงยื่นสองมือไปรองรับน้ำใต้ก๊อกที่เปิดทิ้งไว้ กอบกุมน้ำใสสะอาดสาดรดลงบนใบหน้าโดยตรง ความรู้สึกเย็นซาบซ่านพุ่งพล่านจากใบหน้าขึ้นสู่สมองอย่างกะทันหัน ทำให้จิตใจที่ยังคงงัวเงียจากการเพิ่งตื่นนอนกลางวันของเขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในทันที
เขาใช้มือถูนวดกล้ามเนื้อใบหน้าอย่างแรง หยิบผ้าขนหนูสีขาวบนชั้นวางด้านข้างมาจุ่มน้ำแล้วบิดให้หมาด หลังจากเช็ดหน้าจนแห้งสนิท เขาก็ผลักประตูห้องและเดินออกจากห้องน้ำ
ด้านนอกห้องน้ำคือห้องขนาดไม่ใหญ่นัก หรือจะเรียกว่าห้องพักผู้ป่วยก็ได้ มีเตียงโครงเหล็กสามเตียงวางเรียงรายอยู่ในห้อง ดูเหมือนว่าด้วยกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างยาวนานจนเกิดการผุพังเสื่อมสภาพ โครงเตียงที่เดิมทีทาสีขาวไว้ทั่วจึงหลุดร่อนออกหลายจุด เผยให้เห็นรอยสนิมกรังที่อยู่ด้านล่าง
ส่วนกำแพงสีขาวรอบห้องก็สีซีดจางไปนานแล้ว กลายเป็นสีเหลืองแห้งเหี่ยวที่ดูหม่นหมอง ผนังฝั่งริมหน้าต่างน่าจะเป็นเพราะน้ำฝน ถึงขั้นมีรอยด่างสีดำลามเป็นวงกว้าง ดูขัดหูขัดตาอย่างมาก
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือสิ่งปลูกสร้างหลากหลายแห่งที่เสื่อมสภาพอย่างรุนแรง โรงพยาบาลทั้งแห่งล้วนแผ่ซ่านกลิ่นอายความชราภาพในช่วงบั้นปลายชีวิต ทำให้ทุกครั้งที่หลี่สิงเห็นภาพนี้ เขามักจะเกิดความรู้สึกราวกับว่าตนเองหลุดเข้าไปอยู่ในช่วงปลายศตวรรษก่อนในสารคดี