กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 540 ดอกและใบมิอาจพบพานกันทั้งยามเป็นและยามตาย
จักรพรรดิหวงเฉวียนเพ่งมอง พยายามจะมองทะลุถึงรากฐานของหลินปู้ฝาน แต่กลับพบว่ายิ่งคำนวณย้อน หญิงผู้นี้ก็ยิ่งพร่ามัว
บนร่างของนางถูกปกคลุมด้วยพลังแห่งกฎกาลเวลาและพื้นที่อย่างหนาแน่น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนในยุคปัจจุบัน
ไม่มาจากยุคที่เก่าแก่ยิ่งกว่า ก็มาจากอนาคตที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจมองทะลุได้
เขาค่อนข้างเอนเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่า เพราะร่มเลือดคือศัสตราจักรพรรดิสุดเต๋าที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ มันไร้เทียมทานในใต้หล้า
ทว่าคันที่อยู่ในมือของหญิงผู้นี้กลับดูเก่ากว่าอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังมีรอยฉีกขาด ราวกับผ่านการล้างบาปจากกาลเวลาอันยาวนาน
“ที่แท้ก็เป็นแขกผู้มาจากแดนไกล ดูเหมือนจะเป็นอาอิงในอนาคตที่อยากจะพูดคุยกับข้า”
จักรพรรดิหวงเฉวียนหัวเราะอย่างร่าเริง เขาคลี่เรือกระดาษที่เปล่งแสงในอ้อมกอดออกอย่างไม่ใส่ใจนัก