กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 420 เรื่องราวในอดีตของเป่ยหลี ฐานะของนักพรตเสี่ยวเหยา
หลินปู้ฝานจำเจียงจือหยวนไม่ได้ แต่เจียงจือหยวนกลับจำนางได้ตั้งแต่แรกเห็น
นี่ไม่ใช่แม่หนูที่ดวงจิตวิญญาณสายหนึ่งของเขามอบวาสนาให้หรอกหรือ?
ไม่คิดเลยว่าจะสามารถอาศัยความพยายามเดินมาอยู่ตรงหน้าของตนเองได้ มิน่าล่ะถึงได้รับการรับเป็นศิษย์จากปราชญ์เมิ่ง นางคู่ควรแล้ว
“ดวงตาคู่นั้นใช้งานได้ดีหรือไม่?”
หลินปู้ฝานชะงักไป นิ้วมือแตะลงบนเบ้าตาอย่างลืมตัว
เมื่อหันกลับไปมองรอยยิ้มที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มของชายหนุ่มชุดดำ ทันใดนั้นนางก็เกิดความกระจ่างแจ้งขึ้นมา
“ผู้อาวุโสคงจะไม่ได้เป็นนักพรตเสี่ยวเหยาหรอกนะ?”
โปรดให้อภัยนางเถิด นางไม่สามารถเชื่อมโยงคนที่มีท่าทางดุดันและเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมตรงหน้าเข้ากับอาจารย์รองจอมปลอมที่ไม่เอาถ่านของตนเองได้เลยจริง ๆ