ตอนที่ 347 สิ่งของไร้ค่าไม่มีความจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่

ตอนที่ 347 สิ่งของไร้ค่าไม่มีความจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่

หลินปู้ฝาน: "..."

นี่ยังไม่ทันถึงคราวเคราะห์ใหญ่เลย เหตุใดถึงต่างคนต่างบินหนีเสียแล้ว?

ที่เคยตกลงกันไว้ว่าจะร่วมเป็นร่วมตายร่วมทุกข์ร่วมสุข คำพูดยังร้อนๆ อยู่เลย ไม่นับแล้วหรือ?

ควรจะพูดว่าฉายาจอมเทพกลืนสุริยันนี่ควรยกให้มู่เต้าฉี เพราะเขาต่างหากที่เป็นสุนัขตัวจริง!

"ไม่ต้องไปต่อล้อต่อเถียงกับพวกมัน จับมันมาให้หมด!"

เจ้าจวนหน้าเขียวคล้ำ สมบัติที่จวนยมโลกวางแผนมานานหลายหมื่นปี ทุ่มเทกำลังคนและทรัพยากรไปเท่าไหร่

ถึงขั้นถูกอำนาจใหญ่โตที่ชอบแส่เรื่องชาวบ้านบางกลุ่มไล่ต้อนราวกับสุนัขจรจัดวิ่งพล่านไปทั่ว

ผลสุดท้ายสองคนนี้กลับเกือบจะพาสมบัติหนีไปต่อหน้าต่อตาอย่างหน้าตาเฉยหรือ?

อย่าว่าแต่เขารับไม่ได้ ผู้หยั่งรู้เองก็รับไม่ได้เช่นกัน