ตอนที่ 103 พบพานผู้บำเพ็ญชุดดำ

ตอนที่ 103 พบพานผู้บำเพ็ญชุดดำ

ในห้วงเวลาที่น้ำแข็งเร้นลึกทะเลลึกหายไปจนหมดสิ้น กลิ่นอายที่เพิ่มพูนขึ้นของหลินปู้ฝานก็พุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ก่อนจะค่อยๆ สงบลง

หลังจากตบะทะลวงขั้น นางเคยคิดอยากสำรวจก้นทะเลต่อไป ทว่าทะเลกว้างใหญ่ไพศาล น้ำแข็งเร้นลึกทะเลลึกย่อมไม่ได้มีเพียงจุดเดียว

แต่ความรู้สึกกดดันที่ทำให้หวาดผวายังคงอยู่ หลังจากลังเลชั่วครู่ นางก็ตัดสินใจดำขึ้นสู่ผิวน้ำก่อน

“ช่างเถอะ คนเราโลภมากไม่ได้”

“มีชีวิตอยู่ ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ หากตายอยู่ที่นี่ เกรงว่าแม้แต่ศพที่สมบูรณ์ก็คงไม่เหลือทิ้งไว้”

การลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำยากลำบากกว่าการดำน้ำ ราวกับแบกรับภูเขาหลายลูกไว้บนบ่า หลินปู้ฝานรู้สึกได้ว่ากระดูกทั่วร่างกำลังปริแตกอย่างต่อเนื่อง