เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 435 ร่องรอยตระกูลเย่
“เจ้าเป็นตัวอะไรกัน เรื่องของสามเผ่าที่แข็งแกร่งของข้า เจ้าก็กล้าสอดมือเข้ามายุ่ง รู้หรือไม่ว่าคำว่าตายเขียนอย่างไร?”
เผ่าเงามืดยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลงฉยงชางก็กวาดสายตามองมา กรงเล็บมังกรกำเข้าหากันแน่น แม้จะอยู่ในร่างมนุษย์ แต่กลับดูน่าเกลียดน่ากลัวอยู่บ้าง
ยุนชูเหยาจ้องมองแผ่นหลังอันคุ้นเคยที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย แม้จะไม่ได้พบเจอกันมานานนับพันปี แต่ก็ยังคงงดงามราวกับเทพธิดา
แม้จะรู้ว่าหลินปู้ฝานบินขึ้นสวรรค์ไปตั้งนานแล้ว ทว่าจักรวาลกว้างใหญ่ไพศาลเกินไป นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีโอกาสได้พบกันอีก
“ได้ยินมานานแล้วว่าเผ่ามังกรหยิ่งยโสโอหัง ไร้มารยาท สันดานต่ำทราม วันนี้ได้มาเห็นกับตา ข่าวลือที่ว่านั้นไม่ผิดเพี้ยนไปเลยจริง ๆ”
“ในเมื่อยอมไปเป็นสุนัขรับใช้ของเผ่าพันธุ์อื่นแล้ว ก็ต้องมีความตระหนักในการเป็นสุนัขด้วย”