กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 317 เจ้าไม่เหมาะจะเรียนวิชาแพทย์ กลับเหมาะกับการหลอมพิษมากกว่า
ไม่รู้เพราะเหตุใด รอยยิ้มของเด็กสาวจึงทำให้หลินปู้ฝานนึกถึงบทกวีที่เคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว
"พฤกษาเขียวขจีในสวน น้ำค้างเช้ารอแสงตะวันทอแสง"
นางเคยพบเจอสตรีมามากมาย ทั้งสดใส ทั้งเย็นชา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นหญิงงามที่มีความโดดเด่นแตกต่างกันไป
แต่ไม่เคยมีใครที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นแข็งแรงดุจแสงตะวันเช่นหนานซิงมาก่อน ราวกับดอกทานตะวันที่เติบโตรับแสงอาทิตย์ก็ไม่ปาน
"ข้าชื่อหลินปู้ฝาน"
หนานซิงพยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจท่าทีเย็นชาของผู้ป่วยบนเตียง
บาดเจ็บถึงเพียงนั้นแล้ว จะมีปัญหาทางใจบ้างก็เป็นเรื่องปกติ!
"ที่นี่คือเผ่าเฮยฉา ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงตกลงมาในเทือกเขาหลิวอิ๋ง"
"แต่เมื่อเจ้าหายดีแล้ว ก็ขอให้รีบจากไปทันที"