กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 292 เซวียนหยวนเสวียนจือทำลายตบะตนเอง
"บรรพ...บรรพชน...ล่มสลายแล้ว!"
อย่าว่าแต่คนของตระกูลเซวียนหยวนที่ตกใจกลัวเลย แม้แต่หลินปู้ฝานและฝูเหยาก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ
ระดับฝ่าเคราาะห์อ่อนแอถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
มีเพียงเซวียนหยวนเสวียนเว่ยผู้เดียวที่หัวเราะอย่างเบิกบาน นางไม่ถือว่าตนเองเป็นคนของตระกูลเซวียนหยวนนานแล้ว
บัดนี้เมื่อเห็นสุนัขเฒ่านั่นถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม นางก็รู้สึกเพียงว่าบาดแผลทั่วร่างทุเลาลงไปกว่าครึ่ง
นักพรตจันทร์สว่างรั้งฝ่ามือกลับมาอย่างราบเรียบ ใบหน้าไร้ระลอกคลื่น ราวกับสิ่งที่ฆ่าตายไปเป็นเพียงไก่ตัวหนึ่ง
สายลมบางเบาพัดผ่าน กลางลานก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน
เป็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบหกปีริมฝีปากแดงฟันขาว หน้าตาหมดจด รูปร่างหล่อเหลา ทว่าความอ่อนล้าที่เผยให้เห็นในแววตากลับฟ้องถึงอายุที่แท้จริงของเขา
"คารวะปฐมบรรพชน"