ตอนที่ 91 เสียงกู่ร้องก้องนภากาศ เซียนหญิงโฉมเทพ

ตอนที่ 91 เสียงกู่ร้องก้องนภากาศ เซียนหญิงโฉมเทพ

หลินปู้ฝานหยุดฝีเท้า แล้วเงยหน้ามองไป

ดรุณีในชุดขาวล้วนยืนอยู่เบื้องหน้า คิ้วตาดุจภาพวาด ใบหน้าเยือกเย็น ชายเสื้อพลิ้วไหวแผ่กลิ่นอายสง่างาม ราวกับเซียนหญิงในป่าที่เยื้องย่างบนบุปผา

ทุกย่างก้าวเกิดบัว

อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ห่อหุ้มเรือนร่างผอมบางของนาง เส้นผมสีดำขลับทิ้งตัวลง คลุมบนแผ่นหลังบอบบางอย่างแผ่วเบา

ดวงตาทั้งสองคู่ประดุจกระจกใส ราวกับสะท้อนความงดงามนานัปการของฟ้าดิน กลิ่นอายเรียบง่ายหลุดพ้นจากโลกีย์ ดั่งกล้วยไม้ในหุบเขาลึก

นางจำคนผู้นี้ได้ หากพูดให้เคร่งครัด นี่คือการพบกันครั้งที่สองของพวกเขาทั้งคู่

การพบกันครั้งแรกคือที่เขตหลิวเซียน ตอนที่สามสำนักใหญ่รับศิษย์

"ซางเหวินจู?"

ดรุณีชุดขาวพยักหน้าเบา ๆ "เป็นข้าเอง ไม่ได้พบกันเสียนาน"