ตอนที่ 31 ศิษย์พี่ใหญ่เป็นเพื่อนฝึกซ้อม ทดลองร้อยศิลปะเซียน

ตอนที่ 31 ศิษย์พี่ใหญ่เป็นเพื่อนฝึกซ้อม ทดลองร้อยศิลปะเซียน

ป่าไผ่เล็กยังคงเงียบสงบเช่นเคย ใบไผ่ร่วงหล่นดังสวบสาบ

หลินปู้ฝานเพิ่งก้าวเข้าไปในป่าไผ่ ใบไผ่หลายใบก็พุ่งเข้าหาราวกับกระบี่

นางไม่ได้ชักกระบี่ ทว่าบุคลิกทั่วร่างกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ปราณอันแหลมคมที่ไม่อาจต้านทานได้แผ่ขยายออกไปโดยมีนางเป็นศูนย์กลาง

ใบไผ่ราวกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นท่ามกลางพายุ ถูกพัดปลิวไปทุกทิศทาง

วินาทีต่อมาใบไผ่ก็หยุดแกว่งไกวเกลื่อนกลาด บนนั้นปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง ก่อนจะกลายเป็นเศษเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างเงียบเชียบ

เย่สวียนเจี้ยนที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าไผ่ยิ้มบาง “ดูเหมือนว่าศิษย์น้องหญิงเล็กออกไปคราวนี้จะเก็บเกี่ยวได้มากมาย สมกับเป็นนักกระบี่โดยกำเนิดจริงๆ”

หลินปู้ฝานไม่ได้หยิ่งผยอง นางรู้ความสามารถของตนเองดี

“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านอย่าล้อข้าเล่นเลย”

“หากข้าบำเพ็ญเพียรมาหลายปี แต่กลับไม่อาจทำลายใบไผ่เพียงไม่กี่ใบที่ท่านปล่อยออกมาตามใจชอบได้”