กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 3 ในภูเขาไร้วันเวลา พบพานใบหน้าเซียนอีกครา
ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าใดแล้ว นางรู้สึกว่าตนเองมาถึงขีดจำกัดแล้ว
เสบียงแห้งที่พกติดตัวมาถูกกินจนหมดไปนานแล้ว เมื่อกระหายน้ำนางก็หยิบหิมะที่ทับถมอยู่ใส่เข้าปาก
"ในที่สุดก็มาถึงเสียที"
เมื่อมองเห็นภาพที่คุ้นเคย หลินปู้ฝานก็ดีใจจนออกนอกหน้า
ถ้ำแห่งนั้นยังคงถูกหญ้าคาปกคลุมปิดบังเอาไว้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครค้นพบสถานที่แห่งนี้
นางเติบโตขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อนมาก ตอนนี้การจะผ่านปากถ้ำที่แคบเล็กเข้าไปก็ค่อนข้างจะลำบากอยู่บ้าง
แต่นางก็รู้สึกยินดีที่ปากถ้ำนั้นเล็กแคบ จะได้ไม่มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่เข้าไปข้างในได้
ปากถ้ำนั้นทอดยาวและเงียบสงบ โชคดีที่เคยเดินผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง นางจึงไม่รู้สึกว่ามันวังเวงแต่อย่างใด
"เสี่ยวชี ข้ามาเยี่ยมเจ้าแล้ว เจ้าอยู่บ้านหรือไม่?"