กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ช่วงปลายเดือนสิงหาคม หูเยวี่ยเอ๋อบอกว่าคนตายไปแล้วก็รีบฝังเถอะ
เจียงไห่ตักดินกลบหน้าหลุมศพเป็นพลั่วสุดท้าย บรรดาลูกหลานต่างคุกเข่าโขกศีรษะตามลำดับ เถ้ากระดาษที่เผาเสร็จสิ้นถูกสายลมพัดปลิวหายไป…
ท้องฟ้ามืดลงแล้ว
ทว่าจุดดวงดาวพร่างพรายทอประกาย ดวงจันทร์สีขาวเงินแขวนเด่นอยู่เบื้องบน บรรยากาศโศกเศร้าเปล่าเปลี่ยวค่อย ๆ จางหายไป
เจียงหมิ่นซิ่วกับเจียงเหลียนคล้องแขนหูเยวี่ยเอ๋อไว้คนละข้าง เจียงหมิ่นหลานกับเจียงไห่เดินตามอยู่ด้านข้าง แม่ลูกไม่กี่คนคุยกันไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าพูดถึงเรื่องอะไร จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
หูเยวี่ยเอ๋อเอ่ยขึ้นมากะทันหัน “ซิ่วเอ๋อร์เอ๊ย พองานศพเสร็จสิ้น แม่จะเข้าเมืองไปกับพวกเธอ เธอจะยินดีไหม?”
เจียงหมิ่นซิ่วชะงักไป รีบกุมมือเธอไว้อย่างตื่นเต้นดีใจเหลือเกิน “โอ้โฮแม่ จะ จะไม่ยินดีได้ยังไงกันล่ะคุณนายแก่คนนี้นี่! แม่ แม่ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดตกขึ้นมาได้ล่ะ?”