เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นี่เป็นร้านอาหารเล็ก ๆ ที่รสชาติแย่มากร้านหนึ่ง เพราะรสชาติแย่มาก ในร้านจึงแทบไม่มีลูกค้าเลย
ตอนเดินเข้ามา เถ้าแก่ถึงขั้นง่วงเหงาหาวนอนจนไม่อยากต้อนรับ บอกว่าพวกเขาทำอีกแค่ครึ่งเดือนก็จะไม่ทำแล้ว จะเก็บของกลับบ้านเกิด
ซ่งจือเหยาต้องหว่านล้อมอยู่นานถึงพากันเข้ามาได้ เพื่อให้ที่นี่เงียบสงบ ไม่มีคน และคุยกันสะดวก
พอเข้ามาก็ยัดเงินให้เถ้าแก่ บอกว่าท่านขอน้ำร้อนให้หน่อยก็พอ…จากนั้นท่านก็ไปทำธุระของท่านได้เลย
ชายหนุ่มตรงข้ามเอาแต่หลุบตาลง เพียงแค่ดูสีหน้าก็รู้แล้วว่าคงกินอะไรไม่ลงอย่างแน่นอน
เนิ่นนานหลังจากนั้นเขาถึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “…ช่างเถอะ เสี่ยวซ่ง อาก็อายุขนาดนี้แล้ว จะยอมรับกันไปทำไม ไม่ใช่เป็นการไปหาเรื่องเดือดร้อนให้เขาหรอกหรือ”
“แม่ฉันก่อนจากไปบอกไว้ว่า ไม่ให้ฉันตามหาเขา อย่าไปทำลายชีวิตที่ดีของเขาเลย”
“แล้วคุณเคยคิดถึงลูกของคุณบ้างไหม คุณเคยคิดบ้างไหมว่าต่อไปซีซีจะทำอย่างไร”