ตอนที่ 382 ฉันคิดว่าไม่ต้องรับสมัครคนแปลคนอื่นเพิ่มแล้ว

ซ่งจือเหยายิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไร พลางใช้มือกดหน้าหนังสือ สายตากวาดมองย่อหน้านั้นอย่างรวดเร็ว สกัดเอาคำศัพท์เฉพาะทางที่ไม่รู้คำแปลและต้องเปิดพจนานุกรมออกมาก่อนสองสามคำ

ไม่นานนัก ปลายปากกาก็จรดลงบนกระดาษร่าง แล้วตวัดเขียนเสียงดังซ่า ๆ ขึ้นมา

ตัวอักษรจีนที่สวยงามและได้มาตรฐานนั้นแทบไม่ต่างจากงานศิลปะ เพียงแค่ก้มมองก็ทำให้รู้สึกสบายตาสบายใจเป็นอย่างยิ่ง แววตาของเจ้าหน้าที่อาวุโสเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ ยื่นศีรษะไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับดันแว่นตาบนดั้งจมูกขึ้นไป

ตอนนี้เองซ่งจือเหยาจึงเอ่ยขึ้นมา “เวลาออกศึกยังต้องใช้อาวุธดี ๆ เลยนี่คะ นี่ฉันเองก็ไม่ได้กำลังออกศึกอยู่หรอกหรือ?”

“คุณว่า จะมีแม่ทัพนายกองคนไหนไหมคะที่ตอนเลือกอาวุธแล้วคิดว่าไม่รู้ว่าจะแพ้หรือชนะก็เลยเลือกส่งเดชไปที?”