กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จากนั้นซ่งจือเหยาก็พูดกับซ่งรุ่ยเหนียนว่า “นายอาจจะไม่เข้าใจหรอก แม่กับพ่อต้องเข้าใจแน่ ๆ วันหน้านายมีเด็กก็คงเข้าใจเองแหละ”
“ความจริงก็แค่เพราะฉันเห็นพวกนายมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก ต้องให้ฉันคอยใส่เสื้อผ้าเปลี่ยนผ้าอ้อมให้จนเติบโตมาถึงป่านนี้ สามารถไปสอบได้เอง ออกมากินข้าวเองได้อย่างเอร็ดอร่อยขนาดนี้ คุยเจ๊าะแจ๊ะกับคนอื่นได้ดีขนาดนี้…พอมองดูพวกนายมีความสุข ได้รับความเอ็นดูจากคนอื่น ในใจฉันมันก็อดไม่ได้ที่จะดีใจแล้วก็ซาบซึ้ง”
“เหมือนกับบางเวลาที่ฉันเห็นโย่วโย่วถือเงิน พูดคุยกับคนอื่นอย่างพึ่งพาตนเองและผึ่งผายว่าจะซื้ออะไร จากนั้นก็รับเงินทอนมานับดู แล้ววิ่งกลับมา ฉันก็รู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา มันเป็นเหตุผลทำนองเดียวกันนั่นแหละ…”