เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอกลับถึงบ้านจากสำนักงานการไฟฟ้า หวังไฉ่เสียเข้าบ้านมาก็โก่งก้นมุดใต้เตียง ควานเอาหนังสือภาษาอังกฤษมัดนั้นที่ถูกลืมไปหลายวันออกมา
วันนี้จี้จงเฉียงได้หยุดพัก ช่วงเช้าออกไปพบปะสังสรรค์กับอดีตเพื่อนร่วมงานที่ลาออกไปคนหนึ่ง พอกลับเข้าบ้านก็เป็นเวลาประมาณเที่ยงครึ่ง ห้องรับแขกเงียบสงัด จึงยิ่งขับให้เสียงกรนจากห้องนอนใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งขึ้น
เขาชะงักไปเล็กน้อย เดินไปที่ห้องนอนใหญ่แล้วแอบดันประตูเปิดออกเบา ๆ เห็นเพียงหวังไฉ่เสียนอนแผ่อยู่บนเตียงเป็นรูปตัวอักษรใหญ่ บนหน้ามีพจนานุกรมภาษาอังกฤษเล่มหนึ่งโปะอยู่ ข้างกายยังมีกระจัดกระจายอยู่อีกหลายเล่ม
“…นี่ไปโดนอะไรกระตุ้นมาอีกล่ะเนี่ย?” จี้จงเฉียงขมวดคิ้วพึมพำประโยคหนึ่ง
ย่องเบา ๆ เข้าไปเก็บหนังสือให้เรียบร้อย เอาไปวางไว้บนตู้ข้างเตียงจนหมด หาวหวอดหนึ่งที หยิบผ้าห่มผืนเล็ก แล้วไปงีบหลับที่โซฟาห้องรับแขกเช่นกัน