ตอนที่ 361 ไม่ต้องการความเกรงใจ ต้องการให้เธอขาดฉันไม่ได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในที่สุดซ่งจือเหยาก็กลับบ้านตามลำพัง

ระหว่างทางในใจของเธอก็เริ่มไม่สงบเสียแล้ว พอกลับถึงบ้านหลังจากครุ่นคิดดู ก็ต่อสายโทรศัพท์ไปยังห้องทำงานของจี้เหวยเซิน

“เที่ยงวันคุณอยากกินอะไรคะ?”

“มีแค่เราสองคนนะ โย่วโย่ว จื่อเซวียนกับนายพลอาวุโสจี้กลับไปแล้ว พรุ่งนี้พวกเขามีงานสังสรรค์สหายร่วมรบ แล้วก็มีเด็กคนอื่น ๆ ด้วย คุณปู่เลยบอกว่าจะพาทั้งสองคนไปด้วยกัน…”

ซ่งจือเหยาขนตาหลุบลงครึ่งหนึ่ง ก้มตาพลางพูดพลางหยิบพู่กันขึ้นมา วาดวงกลมลงบนกระดาษร่างไปเรื่อยเปื่อย

เสียงลมหายใจของจี้เหวยเซินในกระบอกหูโทรศัพท์ชะงักไปครู่หนึ่ง

ลูกกระเดือกของเขากลิ้งขึ้นลง เอ่ยว่า “กินอะไรก็ได้ง่าย ๆ เถอะ ผมจะรีบกลับไปให้เร็วหน่อย”