เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในคืนนั้น ทุกคนยังคงยุ่งอยู่กับออร์เดอร์สุดท้ายที่ใกล้จะต้องส่งมอบจนถึงสองทุ่มสามทุ่ม ถึงเพิ่งจะได้กินข้าวเย็น
คนที่ทำงานในโรงงานล้วนกินข้าวหม้อรวมกันทั้งนั้น เจียงหมิ่นซิ่วกับซ่งเจิ้นก็ร่วมกินด้วยกันเช่นกัน
ทว่าพอซ่งเจิ้นทำงานเสร็จเพิ่งจะเตรียมตัวนั่งบนม้านั่งตัวเล็กเพื่อกินข้าว ก็ถูกเจียงหมิ่นซิ่วดึงตัวออกไปนอกอาคารโรงงาน ไปหามุมมืดทึบมุมหนึ่ง แล้วย่อตัวลงล้วงเอากล่องข้าวอะลูมิเนียมออกมาจากสาบเสื้อนวม
“…หมายความว่าไงเนี่ย” ซ่งเจิ้นเริ่มจะเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่ “ทำกับข้าวพิเศษให้ฉันเหรอ คิดจะยอมสงบศึกก่อนหรือไง นี่ไม่เหมือนเธอเลยนะเนี่ย!”
“ใครจะไปอยากสงบศึกกับคุณ ฉันทำเพื่อบำรุงสุขภาพให้คุณ จะได้มีแรงทำงานให้ฉันมากขึ้นต่างหาก! พูดมากอะไรนักหนา คุณจะกินหรือไม่กินฮะ” เจียงหมิ่นซิ่วขมวดคิ้วเบิ่งตาดุใส่
ซ่งเจิ้นส่งเสียงชิออกมาคำหนึ่ง ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงนั่งพิงโคนกำแพงแล้วยื่นมือไปรับกล่องข้าวมาเปิดอย่างรวดเร็ว เจียงหมิ่นซิ่วจึงถือโอกาสหยิบฝาไปถือไว้