เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จี้โย่วกินในห้องครัวไปไม่มากนัก เขาถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้มเล็กน้อย พลางบอกว่าตัวเองไม่เก่งกาจเท่าคุณแม่
ซ่งอันหรานทั้งขำทั้งเอ็นดู “อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับแม่เธอสิ เธอไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปเสียหน่อย น้ารองเองก็กินเยอะขนาดนั้นไม่ไหวเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”
พูดจบ อาศัยจังหวะที่ซ่งจือเหยากำลังแต่งหน้าให้หลิวเยวี่ย เธอก็ไปที่ห้องครัวอีกรอบเพื่อปอกไข่ต้มให้หลานชายคนโตสองฟอง ทั้งยังเอ่ยปากขอขนมเปี๊ยะลูกท้อจากเจียงหมิ่นหลานมาหนึ่งชิ้น ใช้ห่อกระดาษน้ำมันห่อไว้เป็นอย่างดี แล้วกลับเข้าห้องนำไปยัดใส่ไว้ในอกเสื้อให้จี้โย่ว
“ซุกไว้ให้ดีนะ หิวเมื่อไหร่ก็หยิบออกมากินได้เลย! เธอเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ไม่ต้องไปสนใจเรื่องหน้าตาหรอก เข้าใจไหม? ห้ามปล่อยให้ท้องหิวเด็ดขาดเลยนะ!”
หลังจากเจียงหมิ่นหลานถอนขนหน้าให้หญิงสาวเสร็จ ก็เรียกพ่อของเธอให้ไปที่ห้องฝั่งตะวันออกเพื่อตรวจนับสินเดิมเจ้าสาว