กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอกลับถึงบ้านตอนห้าโมงกว่า ทั้งสองสามคนก็เริ่มเล่าเรื่องให้เจียงหมิ่นซิ่วฟังอย่างออกรส ซ่งรุ่ยเหนียนเล่าไปทำท่าเลียนแบบไปพลางหัวเราะจนตัวโยกตัวคลอน
“โอ๊ยแม่ แม่ไม่ได้เห็นสภาพพ่อแม่หวังเอ้อร์โก่วตอนตกใจกลัว…ฮ่า ๆ ! กลัวจนหน้าถอดสีเขียว ๆ ขาว ๆ ไปหมดเลย!”
“พ่อผมยังไม่ทันพูดกี่คำเลย พ่อเขาก็ถีบหวังเอ้อร์โก่วไปติดมุมกำแพงแล้ว ผมฟังเหมือนพูดว่าอะไรนะ…อ้อ ถามเขาว่า ‘บอกแกแล้วใช่ไหมว่าฉันกับแม่แกไม่มีเวลามาคอยคุมและขี้เกียจจะยุ่งกับแก แต่แกหัดมีสมองบ้าง อย่าไปหาเรื่องคนที่พวกเราแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด แกดูพ่อซ่งรุ่ยเหนียนกับพี่สาวคนโตของเขาสิ คนไหนดูเหมือนคนดีบ้าง??’”