ตอนที่ 300 น้ำตาของเธอมีกลิ่นอายหญิงใสซื่อจอมเจ้าเล่ห์หึ่งเลย

ตอนเย็น ซ่งจือเหยาต้องชะเง้อจากระเบียงมองออกไปข้างนอกอยู่เรื่อย ๆ ในที่สุดตอนที่ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสลัวลงก็เห็นเงาร่างของเฉียวชิงลู่ เธอรีบส่งเสียงทักทายแล้ววิ่งลงไปด้านล่าง

เธอบอกเฉียวชิงลู่ว่าอย่าเพิ่งไปรับเฟยเฟย ทั้งสองคนจึงกลับไปที่พักของเฉียวชิงลู่

ซ่งจือเหยานั่งลงดื่มน้ำสักแก้ว กำลังใคร่ครวญว่าจะเริ่มเปิดประเด็นนี้อย่างไร เพราะถ้าเสี่ยวเฉียวไม่รู้เรื่อง ก็คงคิดว่าหัวของเธอมีปัญหาเอาได้ง่าย ๆ

ไม่นึกเลยว่าเฉียวชิงลู่จะมองเธอ สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นซับซ้อนอย่างประหลาด ถึงกับเอ่ยปากถามหยั่งเชิงขึ้นมาประโยคหนึ่ง “พี่จือเหยา พี่เคย…ฝันประหลาดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหมคะ?”

“ก็คือในฝัน มีพวกเรา แต่ไม่ได้เป็นเหมือนอย่างตอนนี้”

“!” ซ่งจือเหยาเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด